خلوتٍ من و اون

جالب بود

مخلوق — 2011-05-26T12:58:19+01:00

سی ثانیه پای صحبت برایان دایسون

فرض کنید زندگی همچون یک بازی است. قاعده این بازی چنین است که بایستی پنج توپ را در آن واحد در هوا نگهدارید و مانع افتادنشان بر زمین شوید. جنس یکی از آن توپها از لاستیک بوده و باقی آنها شیشه ای هستند. پر واضح است که در صورت افتادن توپ پلاستیکی بر روی زمین، دوباره نوسان کرده و بالا خواهد آمد، اما آن چهار توپ دیگر به محض برخورد ، کاملا شکسته و خرد میشوند. او در ادامه میگوید : آن چهار توپ شیشه ای عبارتند از خانواده، سلامتی، دوستان و روح خودتان و توپ لاستیکی همان کارتان است.كار را بر هیچ یك از عوامل فوق ترجیح ندهید، چون همیشه كاری برای كاسبی وجود دارد ولی دوستی كه از دست رفت دیگر بر نمیگردد، خانواده ای كه از هم پاشید دیگر جمع نمیشود،‌ سلامتی از دست رفته باز نمیگردد و روح آزرده دیگر آرامشی ندارد

اینم یه جورشه!

مخلوق — 2011-05-17T05:22:22+01:00

اگر میخواهی لیوانی را از نقطه ای به نقطه دیگر جابجا کنی ، به بدترین حالتش فکر کن ! که ممکن است این لیوان بشکند … اگر جرات اینرا داری که لیوان را برداری ، در صورتی که میدانی ممکن است بشکند و با شکستن آن کنار آماده ای پس آنرا انجام بده

به چه قیمت

مخلوق — 2011-05-17T05:15:56+01:00

هر روز بیشتر متعجب میشوم که چطور میتوان جسد خورد و بیمار نشد؟ چطور میتوان حرف از عشق و صلح زد و قاتل بود؟ چطور میتوان فقط به خاطر خوردن باعث مرگ شد

بدبختی..

مخلوق — 2011-04-17T11:21:45+01:00

زلال که باشی سنگهای کف رودخانه‌ات را می‌بینند، برمی‌دارند و نشانه می‌روند دُرست به سوی خودت!

هدیه

مخلوق — 2011-04-15T10:43:33+01:00

آنچه که هستی، هدیه خداوند است و آنچه که خواهی شد، هدیه تو به خداوند... پس بی نظیر باش

بترس و نترس

مخلوق — 2011-04-14T14:25:34+01:00

از کسی که کتابخانه دارد و زیاد کتاب میخواند نترس.
از کسی بترس که فقط یک کتاب دارد و فقط همان یک کتاب را میخواند و آن را هم مقدس میداند!

من و ما

مخلوق — 2011-03-16T13:37:53+01:00

من تنها نیستم

ما یک جمعیتیم

که تنهاییم...

انرژی اکتیواسیون می خوام!

مخلوق — 2011-03-06T06:43:41+01:00

چرا دوستام فکر می کنن من آخر هرچی آدم حسابیه و کارشناسو همه چی دونم...یا اینکه زیادی امید دارن که من حتما در آینده یه فرد خیلی موفقی میشم...

آره تا ترم 4 دانشگاه منم یه امید هایی داشتم....رو خودم حساب می کردم....

دبیرستان که خودمو زیاد دسته بالا می گرفتم که این که با بقیه فرق دارم....می تونم بهترین باشم همیشه...و همیشه هم نهایت سعیمو برای هر کاری می کردم....

یه شورو شوقی توم گم شده....یه بی حسی وجودمو گرفته....بعضی اوقات می نالم خدا چرا کمکم نمی کنی....اما می بینم تا حالا کلی موقعیت به من پیشنهاد کرده که یا من ندیدم...یا پشت گوش انداختم....و سوزوندم اون شانس هارو....

گفتیم مهندس میشیم....یا یه راهی پیدا میکنیم یا یه راهی می سازیم...کلی شعار و اینا.....

اما باید تاسف خورد واسه مهندسی که هنوز گیر یه جا واسه کارآموزیه....کاش جسارت و اعتماد به نفس داشتم...

فعلا که دارم رو "پر رو "شدن کار می کنم!

یاده بنده "3پ" افتادم که اولین بار از استاد لیون شنیدم...که اونم هفته پیش خداحافظی کرد و رفت...

نمی دونم....امیدوارم ختم به خیر بشه!

دوستی

مخلوق — 2011-02-27T03:45:31+01:00

دوستی با بعضی آدم ها مثل نوشیدن چای کیسه‌ایست. هول هولکی و دم دستی. این دوستی‌ها برای رفع تکلیف خوبند. اما خستگی‌ات را رفع نمی‌کنند. این چای خوردن‌ها دل آدم را باز نمی‌کند. خاطره نمی‌شود. فقط از سر اجبار می‌خوریشان که چای خورده باشی به بعدش هم فکر نمی‌کنی.

دوستی با بعضی آدمها مثل خوردن چای خارجی است. پر از رنگ و بو. این دوستی‌ها جان می‌دهد برای مهمان‌بازی برای تعریف کردن لطیفه‌های خنده‌دار. برای فرستادن اس ام اس‌های صد تا یک غاز. برای خاطره‌های دمِ دستی. اولش هم حس خوبی به تو می‌دهند. این چای زود دم خارجی را می‌ریزی در فنجان بزرگ. می‌نشینی با شکلات فندقی می‌خوری و فکر می‌کنی خوشحال‌ترین آدم روی زمینی. فقط نمی‌دانی چرا باقی چای که مانده در فنجان بعد از یکی دو ساعت می‌شود رنگ قیر. یک مایع سیاه و بد بو که چنان به دیواره فنجان رنگ می‌دهد که انگار در آن مرکب چین ریخته بودی نه چای.

دوستی با بعضی آدم‌ها مثل نوشیدن چای سرگل لاهیجان است. باید نرم دم بکشد. باید انتظارش را بکشی. باید برای عطر و رنگش منتظر بمانی. باید صبر کنی. آرام باشی و مقدماتش را فراهم کنی. باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک. خوب نگاهش کنی. عطر ملایمش را احساس کنی و آهسته، جرعه جرعه بنوشی‌اش و زندگی کنی

فراتر ببینیم

مخلوق — 2011-02-24T06:03:04+01:00

تنها بازمانده یك كشتی شكسته توسط جریان آب به یك جزیره دورافتاده برده شد، با بیقراری به درگاه خداوند دعا می‌كرد تا او را نجات بخشد، ساعتها به اقیانوس چشم می‌دوخت، تا شاید نشانی از كمك بیابد اما هیچ چیز به چشم نمی‌آمد.
سرانجام ناامید شد و تصمیم گرفت كه كلبه ای كوچك خارج از كلك بسازد تا از خود و وسایل اندكش بهتر محافظت نماید.
روزی پس از آنكه از جستجوی غذا بازگشت، خانه كوچكش را در آتش یافت، دود به آسمان رفته بود.
اندوهگین فریاد زد: "خدایا چگونه توانستی با من چنین كنی؟"
صبح روز بعد او با صدای یك كشتی كه به جزیره نزدیك می‌شد از خواب برخاست، آن می‌آمد تا او را نجات دهد.
مرد از نجات دهندگانش پرسید: "چطور متوجه شدید كه من اینجا هستم؟"
آنها در جواب گفتند: "ما علامت دودی را که فرستادی، دیدیم!"

نتیجه اخلاقی : آسان می‌توان دلسرد شد هنگامی كه بنظر می‌رسد كارها وفق مراد ما پیش نمی‌روند، اما نباید امیدمان را از دست دهیم زیرا خدا در كار و زندگی ما حضور دارد و از تمام اعمال و افکار ما آگاه است، حتی در میان درد و رنج، سختی ها و ناملایمات روزگار. شاید مصیبت هایی که به ما می رسد علامتی باشد برای فراخواندن

یادی از حسین پناهی...

مخلوق — 2011-02-24T03:13:40+01:00

ازآجیل سفره عید

چند پسته لال مانده است
آنها که لب گشودند؛خورده شدند
آنها که لال مانده اند ؛می شکنند
دندانساز راست می گفت:
پسته لال ؛سکوت دندان شکن است !

اگه سیمرغت دیر شده بود....واسه این حرف ها هم دیر شده...

مخلوق — 2011-02-22T14:43:21+01:00

حامد که انگار اصلاً خوشحال نبود با اخم و قیافه‌ی عبوس روی سن و جلوی تماشاچیان گفت: امشب، شب تولد حضرت محمده. همه ما یه چیزهایی از حضرت محمد می‌دونیم ... می‌دونیم؟

چشم‌هاش رو بست و سَرش رو چند بار تکون داد و گفت: آره، آره حتماً می‌دونیم. توی کتابهای دبستان، اول، دوم، سوم، راهنمایی، دبیرستان یه چیزهایی خوندیم. مادربزرگ‌ها‌مون بهمون گفتن. زیر کرسی شنیدیم. همه‌مون می‌دونیم که محمد، پیغمبر رحمت بوده. مهربون بود و خیلی رحم داشته.

تا اینجا حامد فقط و فقط جمعیت رو نگاه می‌کرد. بعدش بدون نگاه كردن به ردیفِ اول VIP که رحیم مشایی، صالحی (وزیر امور خارجه) علی‌آبادی (رئیس کمیته المپیک) زریبافان و .... نشسته بودند با دستش به سمتِ همون آقایونی که ردیف اول نشسته بودند اشاره کرد و گفت: امیدوارم که این آقایون هم یه کمی از حضرت محمد یاد بگیرند و بارحم‌تر بشن.

و اینجا بود که سالن منفجر شد بابت حرفی كه حامد بهداد زد.

متن کاملش رو از اینجا بخونید.

برگشتم...

مخلوق — 2011-02-18T05:45:11+01:00

یه چند روزی سفر مشهد بودم....

وقتی بر گشتم دیدم چه منافق کشونیه تهران...

خدایا کی میشه همه بی قصد و قرض قدم از قدم بر دارن؟

استاد گفتی قانون کشور ما بر اساس دین نوشته شده ....داره به سمت مدینه فاضله میره و از غرب که فرد گراست بهتره و.....

تو حرم بعد هر نمازی....شعار های مرگ بر آمریکا و اسرائیل و منافق سر می دادن....من نمی دونم با این شعار ها چیزی حل میشه؟ زشت تر از این شعار، شعاریم هست؟ به جاش میشه خیلی چیزهای قشنگ دیگه ای گفت حتی اگر در اوج نفرت از کسی هستیم....مثلا این که خدا دشمنان این مرز و بوم....یا دین اسلام...یا....به راه راست هدایت کند...گناهانشون را ببخشد....جواب بدی همیشه بدی نیست...حتی زمانی که داشتند حضرت عیسی مسیح را به صلیب می کشیدند ایشان گفتند: خدایا این بندگانت را ببخش چون ا سر نا آگاهی این چنین می کنند....

امیدوارم خدا هممونو به راه راست هدایت کنه پیش از این که مرتکب بدترین گناه ها بشیم!

مثل ماهی..

مخلوق — 2011-02-09T05:38:54+01:00

بـالا و پایین پریــدنم از شـــوق زندگی نیست ,
مـاهـی روی خـاک چــه میکند ؟؟؟

خدا

مخلوق — 2011-02-08T06:50:19+01:00

هیچ كس جز آنكه دل به "خدا" سپرده است رسم دوست داشتن را نمیداند...